مرا در فرصت خویش بار ده،

هر چند درماندگی پاهای من آبستن پایان است!

باورم کن تا به دلتنگی ام پایان دهم و این آغاز هجرانی خواهد بود که باد

 زمان آن را وزیدن گرفته است؛ بیا که انتهایی ترین واحة وصال در

 التهاب آغاز است؛ آغازی که خود برترین نشان پایان خواهد بود.

 من در« حریم لطف» به لطافت نگاهت دلم گرفته است....

معشوق من چنان لطیف است ،

که خود را به "بودن" نیالوده است؛

لبخند میزنی

دلتنگیها غافلگیر میشوند !

(خانم صادقیان)

اي عشق

اي بهار ، تمامي رنج ها سزاي من است.

اما يك رنج در دل من شور مي زند.

رنج من ، رنج من نيست.

من رنج توام.

مي دانم.

مي داني.

(ع.ص)

تصویر این شکستگی ای مهربان

ای مهربان ترین

 تعادل روانی آیینه را به هم خواهد ریخت

وان دل که با خود داشتم، با دلستانم می رود

شهادت  تو به قانون شمع و پروانست

که در مشاهده جان میرسد به جانانش

شهریار

آن روزها

مکالمه با خورشید

دفترچه های ذهن کوچک مرا

سرشار خاطره می کرد
(عرفان نظر آهاری)

چه قدرتی و غنائی ست در ناگهان هیچ نداشتن!

اضطرابها همه زاده انتظارهاست

(دکتر علی شریعتی)

            خوشا به حال گیاهان که عاشق نورند

       و دست منبسط نور روی شانه آنهاست

       یا حبیب من لا حبیب له

بدتر از مرگ است ...

به تو می اندیشم !

تمام هستی من است

که شکفته می شود

با هر نگاه تو

 به شیدایی کودکانه من !

می خندی

پس هستم !!

ما قطره هاي رها شده از چشم آسمانيم ...

به هر سو كه نظر كني ،نشان اشكهاي فرو آمده آشكار است و اگر نيك بنگري ، شوق بازگشت اشك را به چشم خواهي ديد ...

و عشق ،مفهومي از همين رفت و آمد غريبانه است...

پس آگاه باش كه چون از عشق فرو آمدي جز به عشق بر نخواهي خواست !

هر جاذبه اي كه تو را بر انگيزاند متجلي از نهاد توست ...

تو تنها مجذوب هرآنچه تصوير توست خواهي شد !